සම්බුල ජාතකය

සම්බුල ජාතකය

නමෝ තස්ස භගවතෝ අරහතෝ සම්මා සම්බුද්ධස්ස

ඈත අතීතයේ, දඹදිව බරණැස්පුර රජ කරන මහා පරාක්‍රමවත් රජෙකුගේ රාජධානියේ, ධර්මිෂ්ඨ හා ප්‍රඥාවන්ත රජෙකු වැඩ සිටියේය. ඒ රජුගේ රාජධානිය සශ්‍රීකත්වයෙන්, ස підприєм của người dân phát triển, an ninh trật tự được đảm bảo. Tuy nhiên, ngay cả trong một vương quốc thịnh vượng như vậy, vẫn có những góc khuất của sự thiếu hiểu biết và cố chấp.

එක් කලෙක, ඒ රජුගේ රාජ සභාවේ අමාත්‍යවරුන් අතර, ඉතාමත් ප්‍රබුද්ධ හා ධර්මයට ලැදි ස්වභාවයක් සහිත අමාත්‍යවරයෙක්ද වූයේය. ඒ අමාත්‍යවරයා බොහෝ විට රජුට ධර්මය ගැන, සදාචාරය ගැන, සහ පරාර්ථකාමී ක්‍රියා ගැන අවවාද දෙමින් රජුගේ මනස යහපත් මාර්ගයට යොමු කරවීය. එහෙත්, රජුටත්, සභාවේ සිටි තවත් සමහර අමාත්‍යවරුන්ටත්, ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් අදහස් තිබුණේය. ඔවුන්ගේ ලෝක දැක්ම බොහෝ විට භෞතිකවාදී, ස්වార్థවාදී සහ ලාභ ප්‍රයෝජන මුල්කරගත් ස්වභාවයක් ගත්තේය.

දිනක්, රජු තම සභාවේදී මෙවැනි කතාවක් ඇරඹීය. "අද කාලයේ මිනිසුන්ගේ ස්වභාවය ගැන මට සිතෙන විට, මා තුළ මේ ප්‍රශ්නය පැන නගී. මේ ලෝකයේ ඇති සියලුම සම්පත්, සියලුම සැප සම්පත්, සියලුම ධනය, මේ සියල්ලම එක් මනුෂ්‍යයෙකුට හෝ එක් පිරිසකට පමණක් හිමිවිය යුතුය. එසේ නොමැතිව, මේවා බෙදාගෙන කෑමෙන් කිසිම ඵලක් නැත. ධනය එක් තැනක සංකේන්ද්‍රණය වීමෙන් ලෝකයට වැඩි යහපතක් සිදුවනු ඇත. එසේ නොමැතිව, ධනය බෙදාගෙන කෑවොත්, එය නිකම්ම නිකරුණේ නාස්ති වනවා මිස, කිසිදු ප්‍රයෝජනයක් වන්නේ නැත."

රජුගේ මේ අදහස ඇසූ සභාවේ සිටි බොහෝ දෙනා, විශේෂයෙන්ම ධනවත් වෙළෙන්දන් සහ ලාභ අපේක්ෂාවෙන් සිටි අමාත්‍යවරුන්, රජුගේ අදහසට දැඩි ලෙස එකඟ වූහ. ඔවුන් රජුගේ වචන අගයමින්, ඔහුගේ ඥානවන්ත භාවය ගැන ප්‍රශංසා කළහ. "සැබවින්ම රජතුමනි, ඔබ වහන්සේගේ මේ අදහස අතිශයින්ම ඥානවන්තය. ධනය එක් තැනකට ගලා එන විට, එය වඩාත් කාර්යක්ෂමව කළමනාකරණය කළ හැකිය. එයින් රටටත්, රජුටත් වැඩිම ප්‍රයෝජනයක් අත්වේ. ධනය බෙදාගෙන කෑම යනු, එය නාස්ති කිරීමකි."

එහෙත්, ධර්මය ගැන අනුකම්පාවෙන් කටයුතු කළ ඒ ධර්මවාදී අමාත්‍යවරයා, රජුගේ මේ අදහසට එරෙහිව කතා කිරීමට තීරණය කළේය. ඔහු රජුට ගෞරවයෙන් වැඳ, මෙසේ කීය. "මහරජතුමනි, ඔබ වහන්සේගේ අදහස පිළිබඳව මා තුළ ඇති ගෞරවය කිසිසේත් අඩුවන්නේ නැත. එහෙත්, ධර්මයේ දෘෂ්ටියෙන් බලන විට, මේ ලෝකයේ ඇති ධනය, සම්පත්, සැප සම්පත්, මේ සියල්ලම යම්කිසි පුද්ගලයෙකුට පමණක් හිමිවිය යුතුය යන අදහස, ධර්මයට අනුකූල නොවන බව මාගේ අදහසයි. ධනය යනු, මිනිසුන්ගේ ජීවිතය යහපත් අතට හැරවීමට, දුප්පතුන්ට පිහිට වීමට, සහ සමාජයේ යහපත උදෙසා භාවිතා කළ යුතු දෙයකි. එය එක් තැනක සංකේන්ද්‍රණය වීමෙන්, දුප්පත් පොහොට්ටුව අතර අහසට පොළොව තරම් පරතරයක් ඇතිවේ. එවිට සමාජයේ අසහනය, ඊර්ෂ්‍යාව, සහ අපරාධ වැඩිවේ."

"ඒ වාගේම, ධනය බෙදාගෙන කෑමෙන් නාස්ති වන බවට ඔබ වහන්සේ දුන් අවවාදය ගැනත් මාගේ අදහස වෙනස්. ධනය බෙදාගෙන කෑවද, එය ධර්මයට අනුකූලව, යහපත් ලෙස, සහ පරාර්ථකාමීව බෙදා දුන්නොත්, එය කිසිසේත් නාස්ති වන්නේ නැත. එයින් වැඩිම පිනක්, වැඩිම යහපතක් අත්වන්නේ ධනය දුන් අයටත්, ධනය ලැබූ අයටත්, සමස්ත සමාජයටත් ය."

රජු, ධර්මවාදී අමාත්‍යවරයාගේ මේ අදහස් ගැන සතුටු නොවීය. ඔහු ඊට පිළිතුරු දුන්නේ, තරමක් කෝපයෙන් යුතුවය. "අමාත්‍යවරයාණෙනි, ඔබ ධර්මය ගැන බොහෝ දේ කීවත්, ලෝකයේ යථාර්ථය ගැන ඔබ දන්නේ අල්පයකි. ධනය බෙදා දුන් විට, එයින් කිසිදු ඵලයක් වන්නේ නැත. එය නිකම්ම නිකරුණේ නාස්ති වීමකි. මගේ අදහස නම්, ධනය එක් තැනක සංකේන්ද්‍රණය වී, එය වඩාත් කාර්යක්ෂමව කළමනාකරණය කිරීමයි."

මේ අතර, ඒ රජුගේ රාජධානියේ, එක්තරා ගම්මානයක, සම්බුල නම් වූ ධනවතෙක් ජීවත් විය. ඔහු ඉතාමත් කම්මැලි, ඊර්ෂ්‍යා සහගත, සහ ස්වභාවයෙන්ම දුෂ්ඨ පුද්ගලයෙක් විය. ඔහු ධනය රැස් කිරීමට පමණක් දක්ෂ විය. එහෙත්, ඔහු කිසි දිනක ධනය යහපත් ලෙස හෝ පරාර්ථකාමීව භාවිතා කළේ නැත. ඔහු සෑම විටම ධනය තමාට පමණක් සන්තක කර ගැනීමටත්, අන් අයට ඊර්ෂ්‍යා කිරීමටත්, දුප්පතුන්ට සමච්චල් කිරීමටත් පුරුදු වී සිටියේය.

දිනක්, ඒ සම්බුල නම් වූ ධනවතා, තම ධනය ගණන් කරමින්, සතුටු වෙමින් සිටින විට, ඔහුට අනපේක්ෂිත සිදුවීමක් සිදුවිය. ඔහු තම ධනය ගබඩා කර තිබූ භාණ්ඩාගාරයේ, විශාල ගින්නක් ඇතිවිය. ඒ ගින්නෙන් ඔහුගේ ධනය සියල්ලම අළු වී ගියේය. ඔහුට කිසිවක් ඉතිරි නොවීය.

සම්බුල ධනවතා, තම ධනය අහිමි වීම ගැන ඉතාමත් ශෝකයට පත් විය. ඔහු අඬමින්, වැළපෙමින්, තම ධනය යථා තත්වයට පත් කිරීමට නොහැකි බව දැන, තවත් දුකට පත් විය. ඔහු තම ජීවිතයේ කිසිදු දිනක ධනය යහපත් ලෙස හෝ පරාර්ථකාමීව භාවිතා කර නැති බව ඔහුට සිහිවිය. ඒ නිසා, ඔහුට කිසිවෙකුගේ පිහිටක් හෝ උපකාරයක් නොවීය.

මේ අතර, ඒ ධර්මවාදී අමාත්‍යවරයා, රජුගේ රාජ සභාවේදී, සම්බුල ධනවතාගේ ඛේදවාචකය ගැන සඳහන් කළේය. "මහරජතුමනි, සම්බුල නම් වූ ධනවතා, ඔහුගේ ධනය සියල්ලම ගින්නෙන් අහිමි විය. ඔහුගේ ධනය ඔහු කිසි දිනක අන් අයට බෙදා දුන්නේ නැත. ඒ නිසා, ඔහුට කිසිවෙකුගේ පිහිටක් නොවීය. මෙය ධනය යනු, තමාට පමණක් හිමි කරගෙන, අන් අයට ඊර්ෂ්‍යා කරන අයට ලැබෙන ඵලයයි."

රජු, ධර්මවාදී අමාත්‍යවරයාගේ මේ කතාව අසා, තම මතය ගැන නැවත සිතන්නට විය. ඔහු තම රාජ සභාවේදී ධර්මවාදී අමාත්‍යවරයාගෙන් මෙසේ ඇසීය. "අමාත්‍යවරයාණෙනි, ධර්මය අනුව, ධනය බෙදා දුන්නොත්, එය යහපත් ලෙස භාවිතා කළොත්, එයින් ලැබෙන ඵලය කුමක්ද?"

ධර්මවාදී අමාත්‍යවරයා, රජුට මෙසේ පැවසීය. "මහරජතුමනි, ධනය ධර්මයට අනුකූලව, පරාර්ථකාමීව බෙදා දුන්නොත්, එයින් ලැබෙන ඵලය අතිශයින්ම යහපත්ය. ධනය ලැබූවන්ට ජීවත් වීමට, දරුවන් බලා ගැනීමට, සහ සමාජයට සේවය කිරීමට හැකි වේ. ධනය දුන් අයට, සිතේ සතුට, ආත්ම ගෞරවය, සහ පින ලැබේ. සමස්ත සමාජයම සතුටින්, සාමයෙන්, සහ සමෘද්ධියෙන් ජීවත් වේ. ධනය යනු, අන් අයට උපකාර කිරීමේ මාර්ගයකි. එය තමාට පමණක් හිමි කරගෙන, අන් අයට ඊර්ෂ්‍යා කිරීමෙන්, අවසානයේදී අහිමි වන්නේ ධනය පමණක් නොව, සතුටත්, සාමයත්, සහ ගෞරවයත් ය."

රජු, ධර්මවාදී අමාත්‍යවරයාගේ මේ අවවාදය ඉතාමත් හොඳින් පිළිගත්තේය. ඔහු තම මුලින් තිබූ මතය වෙනස් කර, ධනය ධර්මයට අනුකූලව, පරාර්ථකාමීව බෙදා දීමට තීරණය කළේය. ඔහු තම රාජධානියේ දුප්පතුන්ට, අසරණයන්ට, සහ ආගමික ආයතන වලට ධනය බෙදා දුන්නේය. ඔහු තම ධනයෙන් පාසල්, රෝහල්, සහ අනාථ නිවාස ඉදිකරවීය. ඔහුගේ රාජධානිය පෙරටත් වඩා සශ්‍රීක විය. ජනතාව සතුටින්, සාමයෙන්, සහ සමෘද්ධියෙන් ජීවත් විය.

සම්බුල ජාතකය, අපට උගන්වන්නේ, ධනය යනු, තමාට පමණක් හිමි කරගෙන, අන් අයට ඊර්ෂ්‍යා කරන අයගේ අතින් නැති වී යන බවයි. ධනය ධර්මයට අනුකූලව, පරාර්ථකාමීව බෙදා දුන්නොත්, එයින් ලැබෙන්නේ සදාකාලික සතුට, සාමය, සහ යහපත බවයි.

ධර්මය

ලෝභය, ඊර්ෂ්‍යාව, සහ ස්වార్థය නිසා ධනය සංකේන්ද්‍රණය කිරීමෙන් කිසිදු යහපතක් සිදු නොවේ. ධනය ධර්මයට අනුකූලව, පරාර්ථකාමීව බෙදා දීමෙන් සදාකාලික සතුට, සාමය, සහ යහපත ලැබේ.

බාරමය

මෙම ජාතකයේ බෝසතාණන් වහන්සේ, ධර්මවාදී අමාත්‍යවරයා ලෙස, ධනය බෙදා දීමේ වැදගත්කම ගැන රජුට අවවාද දුන්හ. මෙමගින් උන්වහන්සේ, ධර්මය, ඥානය, සහ පරාර්ථකාමීත්වය යන බාරමය සම්පූර්ණ කළහ.